நானுணியை. பின் பரவியது
உடல்முழுதும் துவர்ப்பின் சுவை
விண்டு விழுங்கி முடிந்தபோது
தவறி உடன் நுழைந்துவிட்ட
விதை நொடியில் பரப்புகிறது
வன்மத்தின் வேர்களை வயிறு
முழுவதும் ஆப்பிளின் பசியாய்
குவியமிழந்த பார்வையின்
வழியே தெரிந்ததெல்லாம்
துயர் மிகுந்த நிலவொன்றை
குடிக்கிறான் ததாகன் தன் விரல்களில் முளைக்கத்தொடங்கும் வேர்களை மறைக்கவொன்னாமல். தன்னிடம்
உதிர்ந்த சொல் ஒன்று பச்சையமாய்
படரும் உடலை என்ன செய்வதென்று
அறியாமல் அவன் விழுங்கும் பாழ்
வெளிச்சம் பழுப்பேற்றுகிறது முகத்தை
சலிப்பேறிய இச்சையுடன் பத்மத்திலமரும்
அவனது ப்ருஷ்டதிலிருந்து நிலம்
துளைக்கிறது முதல் வேர். சொற்களற்ற
கணத்தில் தத்துவம் அவனை மரமாக்குகிறது
நிதானமாய் வளரத்தொடங்கிய விருட்சத்தில்
மறைகிறது பேராசை கொண்ட உடல்
காலத்தின் அடர்த்தியை சூழ் கொள்கிறது
பெருவிருட்சதின் மடி
பின் தினமந்தியில் வரும் மரங்கொத்தியை
அதன் அலகின் கொத்தலில் எழும் ஒலியை
யசோதரையின் முத்த சாயலை
துரோகமாக்கி
இடது கையில் மறைத்து
வலதுகை ஆள்காட்டி விரலை
பூமியில் புதைக்கிறான்
விளைகிறது நிழல் வண்ண ஞானம்.....
குடிக்கிறான்
கூர்மையடைகிறது
அறிவு
அவள்
குடிக்கிறாள்
இளகுகிறது.
உடல்.
மேலும்
உடலுக்கு
எதிரானது
அறிவு
கொடுபவரின் நேர்மை அறிய
பெறுபவரின் ஒற்றை துரோகம்
போதும்
அவன்
திமிருடன்
வளர்ந்த
பெருமரம்
அவள்
அக்கிளைகளில்
பூக்கும்
தண்மீன்கள்
மேலும்
பறிப்பவர் நேர்மை அறிய
உண்பவர் முகபாவம் போதும்
அவன்
அவளை
சாட்டையால்
அடிக்கிறான்
அவள்
அவனுக்கு
வலியை
கொடுக்கிறாள்
மேலும்
திகைப்படைபவர் வாழ்விழக்கின்றனர்
பார்வையாளர்கள் காயடிக்கப்படுகின்றனர்
அவன்
அவள்
நெடுஞ்சாலை
முடிவுறும்
வனத்தில்
பசிய
இலைகளுக்கிடையே
இளம்பரிதி
மரத்தினை
காண்கிறார்கள்
வெளியெங்கும்
வீசுகிறது
மாம்சம்
பச்சை
வண்ணமாய்
அவன்
அவள்
மாயகணத்தில்
பொய்யாகி
மீள்கிறார்கள்
தெருசாலைகளில்
ஊளையிடும்
நாயின்
ஒலிவடிவில்
மெழுகு தீர்ந்த
திரி கருகும்
ஓசையில்
பிறக்கிறது ...
வேனிலில் நிகழ்ந்தது வாதை
வானம் புத்தனைப் பொழிவது போல
மண்கீறி இருஇலைநீட்டிவெளியேறும் துரோகம்
போல. ஒரு சட்டத்தில் அடைக்கப்பட்ட
மலையடிப்புணலில் மிதக்கும் ஏழாம் நிலா போல
ஒன்றுமறியா குழந்தைபோல புன்னகைக்கும் தனிமைபோல ...
வாதை உருவாக்குகிறது ஒரு சொல்லை
மென்மயிர் பெண்ணின் குழிநாபி போல. மேய்ந்துறங்கும்
குதிரையின் மடுவீச்சம் போல. தொலைந்தலையும்
கிடைக்குட்டியின் தேடல் போல. சாவின்
கருணை நிறைந்த விழியீரம் போல..
சொல்லிலிருந்து பிறக்கிறது ஏதுமற்ற
மற்றொரு சொல். அர்த்தமில்லாமல்.
சொல்.
பிறகு அர்த்தமில்லாமல் போய்விடும்போது
பறவை கூடைகிறது சில தானிய மணிகளுடன் ...
தனிமை தன்தீரா பசிக்கு யாசிக்கிறது சொல்லை
அதற்காக நிலத்தில் அது தனது பாதத்தை
இருத்துகிறது. தனது நிழலை எனக்கு
திண்ணக்குடுக்கிறது.
பசியற்றுப்போய் விடுகிற துரோகத்தை
துணைக்கழைக்கிறேன்..எக்காளத்துடன்
குதூகலித்து என்னிடத்தில் அளிக்கிறது
நீண்ட நாளாய் மறைத்து வைத்திருந்த
குறுவாளை.
நான் குறுவாளை உபயோகிக்கிறேன். பீய்ச்சி
வழிகிறது சொற்கள்.
தின்று தீர்கிறது தனிமை.
**************

சர்ப்பத்தீண்டல் நீ என் பெண்ணே ஏறும் விஷம் நான்
தூறல் நிமித்தம் நீ என் பெண்ணே மழையுண்ணும் இல்லாப்பறவை நான்
கானல் அற்ற நீள்சாலை நீ என் பெண்ணே வாழும் அபத்தம் நான்
விரி கை மாரி நீ பெண்ணே தீ மிதிக்கும் பக்தன் நான்
சொல் துறந்த வன பட்சி நீ என் பெண்ணே சிறுகாற்று மென்தூசி நான்
வான் புகுந்த கருநீலம் நீ என் பெண்ணே ஒற்றைச் சுடர் பெற்ற திரிமெழுகு நான்
திசையற்ற மாகாளி நீ என் பெண்ணே கலி கொள்ளும் சிறு தெய்வம் நான்
வலியற்ற மென்தும்பை நீ என் பெண்ணே விழிபிழியும் ஒரு துளி நான்
நீ பெற்றது காதல் என்றாலும் என் பெண்ணே காதல் என்றில்லைஎன்றாலும் காதல்
காதல் வழி நான் பெற்றது என் பெண்ணே காதல் வளி காதல் வலி
பெரும் பாலை நீ என் பெண்ணே சிறுமணல் நான்
பெருங்காதல் நீ என் பெண்ணே சிறு காமம் நான்
பெருங்களிப்பு நீ என் பெண்ணே சிறு கேவல் நான்
பெரு நடனம் நீ என் பெண்ணே விரலசைவு நான்
பாரதி நீ என் பெண்ணே அவன் மீசை நான்
சாரதி நீ என் பெண்ணே அச்சாணி இல்லா சக்கரம் நான்
நீ ரதி நீ என் பெண்ணே அம்பெய்தும் பெருங்காமன் நான்
காதலி நீ என் பெண்ணே காதலன் ...
*********************************
ஒரு புள்ளி
எவ்வளவு அடர்த்தியானது
மொத்தமாய் என்னை உதிர்கிறது
ஒரு பன்னீர் மரத்தின்
பால்வெண்மை பூ வாசம்
போல. நெகிழ்வினை இழக்கும்
அலைகளில் இருந்து வெளியேறும்
காற்றென திசைகளை குருடாக்குகிறது
சங்கொலி தேங்கும் தீநடனமொத்த
உன் உடல் மொழி. வறள்நாக்கின்
நுனிவீழ்கிறதுன் ஒற்றைத்துளி அமிலம்.
பூக்கிறது சாக்காடு உடலிதழாய்
ஒவ்வொரு இதழிலும் மகரந்தம்
சேகரிக்கிறது உயிர்வாசம். துகள்
துகளாய் இளகுகிறது எல்லாம்
ஒரு இனிய தழுவலில் முற்றும்
தொலைக்கிற என் ஆண்மையை தேடி
என் வெண்புள்ளி ஆணவம் கதறி
அலைகிறது. இல்லாத வானத்தில் நீலம்
போலவே இல்லாத ஆண்மைக்கு
ஆணவம் எனக் கெக்களிக்கிறதுன் அன்பு.
நீலம் பாரிக்கிறது உயிர். உன் ஒரு புள்ளி
எவ்வளவு அடர்த்தியானது
நட்சத்திரங்களை விழுங்குமொரு
கருந்துளை போல.
***************************
பள்ளி வெளியேறிய
யாமத்தில் சில்லுகள்
நள்கையில் வில்லெய்திக்
கொய்கிறேன் ஒடிந்த மின்னலை.
எரிந்து அடங்குகிறது கானகத்திமிர்.
ஏறி மிதிக்கிறது பரிதிவெளிச்சத்தை
வாங்கி உமிழும் உருண்டை.
ஒவ்வொரு செதிலாய் பிடுங்கிகொண்டு
பறக்கிறது இரவுநிற வெட்டுக்கிளி.
நான் பள்ளி மீள்கிறேன்.
கதவை திறக்கிறார் அப்பா.
தவிரவும் இல்லை தவறவும் இல்லை.
இளஞ்சூட்டுடன் உள்ளங்கை
அழுந்த பிடித்து அழைத்துச்செல்கிறார்
உள்ளே. திறந்துகொண்டே இருக்கிறது
முடிவுராக்கதவுகள் திசைகளற்ற வெளிக்குள்.
பட்டென்று வெடித்த காய்க்குள்லிருந்து
மிதக்கும் சிறுபஞ்சென உணர்கிறது நாசி.
கையை விடாதீர்கள்
ஒரே ஒரு கதவு அடைபடும் வரையேனும்...
**********
நன்றி ரமேஷ் வைத்யா. என் தளத்திற்கு நீ வருகை தந்தது எனக்கு பெருமகிழ்ச்சி.
****************
நிதானமான தருணத்தில்
அச்சிறுமி என்னை அடையாளம் கண்டாள்
என்னவேண்டும் எனை நீ மறக்க
எதுவாவது கொடு அது எனக்கு பிடிக்கவேண்டும்
என்னவேண்டும் எனை நீ மறக்க
எதுவாவது கொடு மற்ற யாருக்கும் கொடுக்காததாய்
என்னவேண்டும் எனை நீ மறக்க
எதுவாவது கொடு உன்னிடம் மட்டும்தான் இருக்கவேண்டுமது
என்னவேண்டும் எனை நீ மறக்க
எதுவாவது கொடு நான் பார்க்காததாய் இருக்கவேண்டுமது
என்னவேண்டும் எனை நீ மறக்க
எதுவாவது கொடு எதுமற்றவையாய் இருக்கவேண்டுமது
என்னவேண்டும் எனை நீ மறக்க ..
உனக்குத்தெரியுமினி என்னிடம் அதற்கு பதிலில்லை
என்ன செய்வாய் எனை நீ மறக்கவென கேட்டாள் சிறுமி
வறண்ட நிலத்தில் சிறிது நீரூற்றி
என்னை நட்டுவைப்பேன் என்றேன் நான்.
****************
சாணி போடுற யானை காணோம் தினம்
கோணி தைக்கிற ஆணை காணோம் தினம்
கேணி இறைக்கிற பெண்ணை காணோம் தினம்
வாணி கொடுக்கிற அன்னம் காணோம் - அதி
வானம் தெரிகிற பூமி காணோம் வழி
பானம் கேட்டிடும் ஞானம் காணோம் வழி
மோனம் தேடும் வேழம் காணோம் வழி
தானம் கேட்கும் தாளம் காணோம் - வழி
சோளம் விளைக்கும் மூலம் காணோம்
மேளம் முழங்கும் பானம் காணோம்
தாளம் இழந்த விந்தம் காணோம்
கூளம் குவியும் சாலை காணோம் - தினம்
அன்றில் என்றொரு பறத்தல் காணோம் அவை
குன்றில் அலைந்திடும் நேரம் காணோம் சில
முன்றில் நிலைத்திடும் வீரம் காணோம் கணம்
அன்றில் முளைத்திடும் விண்ணைக் காணோம் - பகை ஆக
புன்னை என்றொரு சுரத்தை கண்டோம்
தென்னை என்றொரு மரத்தையும் கண்டோம்
புன்னை என்றொரு நிலத்தையும் கண்டோம்
தொன்னை என்பதை கேவலம் என்றோம் - அன்றில்
நன்றென்று நாமத்தை வணங்கிடுவோ மோ
புன்னை நிலமென்று நாமத்தை வணங்கிடுவோ மோ
தென்னை மரமென்று நாமத்தை தூற்றிடுவோ மோ
பொன்னை தரமென்று அனைத்தும் அளந்திடுவோ மோ.
**********************************************
நான் எனது நிலையை இழக்க தேவையான அளவு குழம்பிவிட்டேன்.மேற்கண்ட கவிதையை தெளிவான பொருள்கொள்ளும் மனங்களை நான் வணங்குகிறேன். பொருள் கூற விளம்புகிறேன்.
****************************************************************